[...]

اما گاهی هم بد نیست

آدم ها را به حال خودشان رها کنی و ببینی اگر تو

چهارچوبی برای رابطه‌تان نگذاری

آنها به سادگی

و خیلی زودتر از تصورت

رنگی رنگی کرده

رهایت می‌کنند

و می‌روند ....

لابد دنبال کسی....

جایی، برای ریدن دوباره

ایران

مردم کشورم

خسته اند...

مردم کشورم

می‌دوند، می‌دوند، می‌دوند

اما باز لنگ می‌زنند جایی.

مردم کشورم

غمگینند

غمگین آزادی، غمگین آرزوهایشان

رویاهایی که می‌دانند

رویا می‌ماند.

مردم کشورم شادنند

گاهی

از خنده‌ای، روزی...

بارانی

که آن هم دیگر نیست.

حتی ابرهای آسمانش هم دیگر کوک نیستند.

مردم کشورم

....

راستی اینجا ایران است. ایرانِ ویران....

ما منظورم من است، او را نمی‌دانم

ما هی رکب می‌خوریم از این عشق کوفتی
و باز هی
عاشقی می‌کنیم
+هی

...

یه وقتایی اولین لکه خونی که رو شورتت می‌‌بینی
انقد بهت آرامش می‌ده ...
انقد بهت آرامش می‌ده ...
که نگو

آدم‌ها

بعد این وسط دو حالت داره
یا طرف مقابلت انقدر با شعوره که سکوت تورو می‌ذاره به حساب خانومیت
یا انقدر بی شرفه که می‌ذاره به حساب زرنگی خودشو خریت تو

+ همه ما یه دونه ازاین طرف مقابلا هستیم

...

تمام طول راه به یه چیز فکر کردم
اونم اینه: واقعن کجاشم؟

+ مارو با قطره اشکی میشه لرزوند و ویرون کرد